Chan Shaolin Si

Styl Chan Shaolin Si jest stylem wywodzącym się bezpośrednio ze sławnego Klasztoru Shaolin i był uprawiany sporo wcześniej w Chinach jeszcze przed powstaniem Chińskiej Republiki Ludowej. Obecnie jest zarejestrowany w Chińskim Stowarzyszeniu Kung-Fu. O pochodzeniu świadczy choćby sama nazwa tego stylu (Chan - medytacja; Shaolin – nazwa klasztoru; Si – miejsce położenia klasztoru). Chan Shaolin Si jest stylem klasycznym opartym na stylu „smoka”. Charakteryzuje się on kombinacjami „twardych” i „miękkich” technik wykonywanych w niskich pozycjach. Większość ciosów jest wykonywana „po liniach prostych”. Duży nacisk w tym stylu kładzie się na siłę ciosów i ich niszczycielski skutek. Charakteryzuje się on ponadto specjalnymi formami technik oddechowych i medytacji, które są ściśle zespolone z dynamicznymi i statycznymi ćwiczeniami. Styl ten zawiera 18 technik ręcznych i 13 nożnych oraz zasadnicze postawy (jeźdźca, tygrysa, kota, łuku i strzały oraz „wchodzącego pod górę”), a także formy „wielkiego smoka”, „małego smoka”, pady i przewroty, ćwiczenia z partnerem i formy samoobrony. Chan Shaolin Si to dziewięć pięknych klasycznych form symbolizujących smoka jako źródło siły witalnej i energii żywiołów.

Styl Dju Su Kung-Fu („Chińska sztuka samoobrony”) jest formą bezpośredniej samoobrony wobec uzbrojonego i nieuzbrojonego przeciwnika. Samoobrona ta jest oparta na charakterystycznych technikach Wu Shu, Ju-Jitsu, Aikido. Ale najbliższe dla tego stylu jest Ju-Jitsu. Mówi się, zatem, że jest to chińska wersja japońskiego Ju-Jitsu. Styl Dju Su charakteryzuje się „metodą doskonałych padów i przewrotów”, technikami zejść z linii ataku, unikami, blokami, dźwigniami, rzutami, rzutami przez unik, podcięciami, technikami ręcznymi i nożnymi - wykonywanymi w sposób szybki i zdecydowany. To bardzo złożony system samoobrony przeciwko uzbrojonym i nieuzbrojonym przeciwnikom. Pomija on precyzyjne postawy zasadnicze występujące w Chan Shaolin Si. Preferuje szybką reakcję obronną przeciw najbardziej wyrafinowanym atakom. Technicznie opiera się o style kung-fu oraz style boksu chińskiego, zapasów mongolskich, wzbogacony o techniki Shaolin. Ruch jest inspiracją do wszystkiego w Dju-Su, pozorne ustępstwo w tym ruchu jest drogą do zwycięstwa. Dju-Su uczy reakcji na ruchy napastnika, opiera swą skuteczność o możliwość wykorzystania siły atakującego w celu odparcia ataku.